Dolaşımdaki Tümör DNA’sı Rektum Kanserli Hastalarda Hastalığın İlerlemesini Öngörebilir

PHILADELPHI — Klinik Kanser Araştırması, Amerikan Kanser Araştırmaları Derneği’nin bir dergisi.

“Neoadjuvan kemoradyoterapinin rektal kanser hastalarında değişken olduğunu söyledi. ve Londra’daki The Royal Marsden’da danışman tıbbi onkolog. “İyi yanıt verenleri zayıf yanıt verenlerden doğru şekilde ayırt edebilirsek, tedaviyi uyarlayabilir ve herkese uyan tek çözüm yaklaşımından uzaklaşabiliriz.”

Neoadjuvan kemoradyoterapiye yanıtları değerlendirmeye yönelik mevcut yöntemler arasında görüntüleme ve cerrahi olarak çıkarılan dokunun doğrudan incelenmesi yer alıyor. Bununla birlikte, görüntülemede yanıtı değerlendirmeye yönelik geleneksel yöntemler, tedaviden kaynaklanan tümör dokusunun skarlaşması nedeniyle zorlayıcı olabilir. Ayrıca Cunningham, “Hastaların yüzde 15 ila 20’sinde neoadjuvan tedaviden sonra dokuda kanser kaldığına dair hiçbir kanıt bulunmuyor. Yanıtları önceden tespit edilmiş olsaydı bu hastaların ameliyattan kurtulup kurtulamayacaklarını belirlemek aktif bir araştırma alanıdır” diye açıkladı.

Bu çalışmada Cunningham ve meslektaşları ctDNA. Çalışmaya lokal ileri rektal kanserli hastaların yanı sıra kemoradyoterapi alması önerilen metastatik olmayan rektal kanserli hastalar dahil edildi. Kan örnekleri, ctDNA’yı aramak ve varsa ctDNA seviyelerini ölçmek için kullanıldı. Örnekler kemoradyoterapi öncesinde, sırasında ve sonrasında ve ayrıca ameliyat sonrasında toplandı. Ameliyat geçirmeyen hastalardan, kemoradyoterapiden sonra tümörün yeniden büyümesinden sonraki üç ay içinde her üç ila altı ayda bir kan örnekleri toplandı.

Kırk yedi hasta ctDNA ve birincil tümör yanıtı açısından değerlendirilebildi. Manyetik rezonans görüntülemede tümör regresyon derecesi ile ölçülen, zayıf tümör yanıtları olan hastaların yüzde otuz üçünde, iyi tümör yanıtları olan hastaların yüzde 5’ine kıyasla, kemoradyoterapi sonrasında saptanabilir düzeyde ctDNA vardı. patolojik tam yanıtları olan üç hastanın tamamında kemoradyoterapi öncesinde saptanabilir ctDNA vardı ve tedavinin ortasından itibaren saptanamayan ctDNA vardı. CtDNA’nın saptanması, RECIST.

Kemoradyoterapi sonrasında ctDNA’nın saptanması ve tedavi sırasında ctDNA’nın kalıcılığı da metastaz gelişimiyle ilişkilendirildi. Kemoradyoterapinin tamamlanmasının ardından saptanabilir ctDNA’ya sahip 10 hastadan yedisinde (yüzde 70) metastaz gelişirken, kemoradyoterapi sonrasında saptanabilir ctDNA’ya sahip olmayan 37 hastanın dördünde (yüzde 11) metastaz gelişti. Ayrıca, metastazsız sağkalım, kemoradyoterapinin tamamlanmasının ardından saptanabilir ctDNA’sı olan hastalarda ve tedavi boyunca devam eden ctDNA’sı olan hastalarda önemli ölçüde daha kısaydı. 

Yazarlar ayrıca ameliyattan sonra ctDNA tespitinin nüksetmeyle ilişkili olduğunu buldu. Ameliyat sonrası saptanabilir ctDNA’sı olan üç hastanın tamamında nüksetme yaşanırken, ameliyat sonrası saptanabilir ctDNA’sı olmayan 20 hastada sıfır nüksetme yaşandı.

The Royal Marsden’da tıbbi onkolog olan baş yazar Shelize Khakoo, MD, “Sonuçlarımız ctDNA’nın metastaz geliştirme veya nüksetme yaşama riski daha yüksek olan hastaları tanımlamak için kullanılabileceğini gösteriyor” dedi. 

Yazarlar şu anda kolon ve rektum kanseri hastalarını, ameliyat sonrası tedavi kararlarına rehberlik etmek için ctDNA’nın varlığını veya yokluğunu kullanacak çok merkezli bir çalışmaya dahil ediyorlar. Cunningham, “Neoadjuvan dönemde gözlemlediğimiz ilişkiler doğrulanırsa, kanserin yayılmasını önlemek amacıyla rektal kanserli hastalara yönelik tedaviyi uyarlamak için ctDNA tespiti de kullanılabilir” dedi.

Çalışmanın sınırlılığı, örneklem büyüklüğünün küçük olmasıdır.

Bu çalışma, Royal Marsden’deki Ulusal Sağlık Araştırma Enstitüsü Biyomedikal Araştırma Merkezi/Kanser Araştırma Enstitüsü tarafından desteklenmiştir. Cunningham, 4SC, Amgen, AstraZeneca, Bayer, Celgene, Clovis, Eli Lilly, Janssen, Medimmune, Merck, Merrimack ve Sanofi’den hibe aldı. Khakoo herhangi bir çıkar çatışması beyan etmemektedir.